HisToRy
ฮั่นหยู่พินอิน (汉语 拼音) ความหมายตามตามตัวอักษรคือ การถอดเสียงภาษาจีน หรือมักจะย่อว่า พินอิน คือระบบในการถ่ายทอดเสียงภาษาจีนมาตรฐานด้วยตัวอักษรโรมัน ความหมายของพินอินคือ "การรวมเสียงเข้าด้วยกัน (โดยนัยก็คือ การเขียนแบบสัทศาสตร์ การสะกด การถ่ายทอดเสียง หรือการทับศัพท์)
พินอินเริ่มต้นเมื่อ พ.ศ. 2501 และเริ่มใช้กันในปี พ.ศ. 2522 โดยรัฐบาลของสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยใช้แทนที่การถ่ายทอดเสียงแบบเก่า เช่นระบบเวดและไจลส์ และระบบปอพอมอฟอ (จู้อิน ฝูห่าว) นอกจากนี้ยังมีการออกเสียงระบบอื่นสำหรับการนำไปใช้ในภาษาพูดของจีนในถิ่นต่างๆ และภาษาของชนกลุ่มน้อยที่ไม่ใช้ภาษาฮั่นในสาธารณรัฐประชาชนจีนอีกด้วย
นับแต่นั้นมา พินอินก็เป็นที่ยอมรับจากสถาบันนานาชาติหลายแห่ง รวมทั้งรัฐบาลสิงค์โปร์ หอสมุดรัฐสภาอเมริกันและสมาคมหอสมุดอเมริกัน โดยถือว่าเป็นระบบถ่ายทอดเสียงที่เหมาะสมสำหรับภาษาจีนกลาง ครั้นปี พ.ศ. 2522 องค์การมาตรฐานนานาชาติ (ISO) ก็ได้รับเอาพินอินเป็นระบบมาตรฐาน (ISO 7098) ในการถ่ายทอดเสียงภาษาจีนด้วยตัวอักษรโรมัน (The standard romanization for modern Chinese)
สิ่งสำคัญที่ต้องระลึกไวก็คือ พินอินนั้น เป็นการทับศัพท์ด้วยอักษรโรมัน (Romanization) ไม่ใช่การถ่ายทอดเสียงด้วยอักษรภาษาอังกฤษ (Anglicization) นั่นคือ การกำหนดให้ใช้ตัวอักษรหนึ่ง สำหรับแทนเสียงหนึ่งๆ ในภาษาจีนไว้อย่างตายตัว เช่น b และ d ในระบบพินอินออกเสียง ป และ ต ตามลำดับ ซึ่งแตกต่างจากระบบการออกเสียงส่วนใหญ่ ไม่ว่าอังกฤษ ฝรั่งเศส หรือภาษาอื่นๆในยุโรป ขณะที่ตัวอักษร j และ q นั้น มีเสียงไม่ตรงกับในภาษาอังกฤษเลย กล่าวสั้นๆก็คือ พินอินมุ่งที่จะใช้อักษรโรมัน เพื่อแทนเสียงใดเสียงหนึ่งโดยเฉพาะ เพื่อความสะดวกในการเขียน ไม่ได้ยืมเสียงจากระบบของอักษรโรมันมาใช้ การใช้ระบบนี้ นอกจากจะทำให้ชาวต่างชาติ เขียนอ่านภาษาจีนได้สะดวกแล้ว ยังสามารถใช้กับคอมพิวเตอร์สะดวกอย่างยิ่งด้วย
-..- รอต่อ Part 2 -..-
